• 29/07/2026

Η κάλυψη τεκμαρτής δαπάνης απόκτησης ακινήτου κρίνεται βάσει της πραγματικής χρήσης των χρημάτων.

Ο φορολογούμενος επιβαρύνθηκε με διαφορά τεκμαρτού εισοδήματος λόγω αγοράς ακινήτου, καθώς δεν έγινε δεκτό ότι η δαπάνη καλύφθηκε από τραπεζικά δάνεια που είχαν χορηγηθεί σε εταιρεία της οποίας ήταν εταίρος και διαχειριστής.
Το Διοικητικό Εφετείο απέρριψε τον σχετικό ισχυρισμό, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε η σύνδεση των δανείων με την αγορά του ακινήτου.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η αιτιολογία αυτή ήταν πλημμελής, επισημαίνοντας ότι το δικαστήριο όφειλε να εξετάσει αν τα δανειακά ποσά χρησιμοποιήθηκαν πράγματι για την κάλυψη της δαπάνης, ανεξαρτήτως του προσώπου στο οποίο είχαν χορηγηθεί. Τόνισε, επίσης, ότι τα φορολογικά τεκμήρια είναι μαχητά και δεν πρέπει να οδηγούν σε φορολόγηση ανύπαρκτου εισοδήματος, αναγνωρίζοντας στον φορολογούμενο το δικαίωμα απόδειξης της πραγματικής προέλευσης των χρημάτων με κάθε νόμιμο αποδεικτικό μέσο (ΣτΕ 139/2026).